27 mei–16 juli 2017 / Casco HQ

In de transitie naar Casco Art Institute: Working for the Commons staan we stil bij ‘commoning’ als een sociale ervaring en hoe die beoefend kan worden in een kunstinstelling. We zien de commons graag als een actief, levend proces, en we vragen ons af wat Casco kan bieden om zelforganisatie te stimuleren. Hoe kan het gebouw van Casco worden gebruikt om ruimtes te scheppen waar mensen bij elkaar kunnen komen en zich tot elkaar kunnen verhouden, binnen en buiten het format van een tentoonstelling? Hoe kunnen we de broodnodige communicatie, experiment, conflict en onderhandeling ondersteunen, terwijl we ‘in common’, gemeenschappelijk werken? Hierbij stellen we ons gemeenschappen voor die grondstoffen en hun gebruik beheren.

Het infrastructurele experiment Optic to Haptic Cinema (OH Cinema) wordt in de loop van de duur van de tentoonstellingsperiode tot stand gebracht. Het biedt een locatie voor een doorlopend filmprogramma en ad-hoc activiteiten, en schept gelegenheden waar ‘zien’ kan overgaan in ‘aanraken’, van zicht in tastzin.

Wanneer we denken aan belichaming en zintuiglijke waarneming, is het onderscheid tussen optisch en haptisch zicht minder duidelijk. Als we bijvoorbeeld een geliefde liefkozen of als een foto een herinnering oproept, verschuift het optische (zicht) naar het haptische (tast, geur en smaak) en verandert onze relatie tussen vorm en achtergrond. Geïnspireerd door de theorie van haptische visualiteit in interculturele cinema [1] zien we film niet slechts als visuele representatie van ervaring, maar als ondersteuning van een fysieke en zintuiglijke belichaming van cultuur. Tijdens openingstijden van de tentoonstelling zal OH Cinema de film El botón de nácar (De parelmoeren knoop) (2015) van Patricio Guzmán tonen, als een van de twee bijdragen van Terra Critica (Casco’s warme samenwerking met medewerkers van de Universiteit Utrecht). We stellen ons de bioscoopruimte voor als een plek waar ook andere vormen van collectief engagement kunnen ontstaan, en we nodigen je van harte uit om erbij te komen!

[1] Tot interculturele cinema, een term van Laura Marks, behoren films die hun verbeelding van machtsruimtes van diaspora, (post- en neo-)kolonialisme en culturele apartheid behandelen met aandacht voor belichaming en zintuiglijke waarneming. In haar boek The Skin of the Film (2000), biedt Marks een theorie van ‘haptische visualiteit’, ‘een gezichtsvermogen dat werkt zoals de tastzin’, om de manieren uit te leggen waarop interculturele cinema de belichaamde ervaring in een postkoloniale, transnationale wereld representeert.